Ten brak sprzętu i niemożność uzupełnienia strat - skutkiem postępów wroga zagrożone ośrodki przemysłowe przerywały produkcję i były ewakuowane na wschód - spowodowały przejściową konieczność rozwiązania wielkich związków pancernych w okresie lato 1941 - wiosna 1942, Od 15 lipca 1941 roku rozformowywano korpusy zmechanizowane, tworząc zamiast nich dywizje pancerne, niebawem przekształcane w brygady pancerne. Oprócz tego tworzono bataliony czołgów; rola ich została ograniczona do taktycznego wsparcia piechoty w ścisłym z nią współdziałaniu. Powstrzymanie i załamanie niemieckiego „Blitzkriegu" w końcu 1941 roku, okrzepnięcie zaplecza i stworzenie nowej bazy przemysłowej stworzyły realne przesłanki do ponownego odrodzenia wojsk pancernych. Od kwietnia 1942 roku oprócz pułków i brygad pancernych zaczęto formować nowe korpusy pancerne -potem także zmechanizowane — a wreszcie i pierwsze armie pancerne zdolne do przeprowadzania samodzielnych operacji o znacznej głębokości. Od końca 1942 roku przystąpiono do tworzenia artylerii samobieżnej, przeznaczonej przede wszystkim dla wsparcia czołgów.
W latach 1943-1945 podstawowa radziecka doktryna bojowego użycia czołgów i wojsk pancernych nie uległa zasadniczym zmianom; wykorzystując coraz to nowe doświadczenia bojowe, nieustannie doskonalono formy dowodzenia, istniejące struktury organizacyjne, a także metody działania
Zdaniem nieżyjącego już radzieckiego marszałka wojsk pancernych A. Babadżaniana „...Nie ujmując roli i znaczenia innym rodzajom wojsk i środków walki, można stwierdzić, że czołgi odegrały decydującą rolę w uzyskaniu zwycięstwa podczas II wojny światowej".
Zasadnicza w tym zasługa radzieckiego przemysłu czołgowego, rozwiniętego niespotykanym wysiłkiem gospodarki całego państwa. Przemysł ten w ciągu wojny dostarczał armii sprzęt, tak pod względem ilości jak i jakości bojowej, przewyższający sprzęt wroga. Liczbę wyprodukowanych w latach 1941-1945 czołgów i dział samobieżnych.
kredyty gotówkowe - wróżenie przez telefon - retusz zdjęć