W wyniku niewłaściwych interpretacji działań bojowych, prowadzonych podczas różnych konfliktów zbrojnych w końcu lat trzydziestych, a także po wybuchu li wojny światowej (w Polsce, Finlandii, Belgii i Francji), okrzepłe już i wykrystalizowane organizacyjnie radzieckie wojska pancerne poddane zostały w latach 1939-1940 istotnym zmianom organizacyjno--doktrynalnym, które pozostawiły ślad na zdolności bojowej tych wojsk. Atak niemiecki22 czerwca 1941 roku nastąpił w momencie, gdy radzieckie wojska pancerne znajdowały się w kolejnej, nie ukończonej jeszcze fazie reorganizacji. Od lipca 1940 roku istniejące oddziały i związki przeformowywano na korpusy zmechanizowane (liczące ponad 1000 czołgów). Chociaż początkowo planowano utworzenie ośmiu takich związków, to w lutym liczbę ich zwiększono do 29. Przed rozpoczęciem działań bojowych większość korpusów znajdowała się jeszcze w trakcie formowania, w związku z czym wojna zastała je nie w pełni wyposażone i wyszkolone, choć teoretycznie radzieckie wojska pancerne dysponowały w owym czasie najliczniejszym parkiem czołgowym na świecie. Składało się nań ponad 24 000 czołgów różnych typów, od często przestarzałych i wyeksploatowanych modeli przedwojennych do najnowszych T-34 i KW, które stanowiły jednak zaledwie ok. 8% posiadanego stanu. Jego uzupełnieniem było ok. 4500 samochodów pancernych oraz niewielka liczba doświadczalnych dział samobieżnych i transporterów opancerzonych, których jednak nie produkowano wówczas seryjnie.
W pierwszych miesiącach wojny z Niemcami radzieckie wojska pancerne odegrały istotną rolę w powstrzymywaniu ofensywy wroga, kosztem jednak wysokich strat spotęgowanych faktem pozostawienia utraconego sprzętu na terenie opanowanym przez przeciwnika.
odpady opakowaniowe - OC Hestia - imprezy firmowe